در دایره ی  بودن  افسانه  شدم ا ی دوست      در  مکتب عشق  تو  رندانه  شدم  ای دوست

گفتی که تو هم امشب پر کن قدح از ساغر      پر کردم  و  نوشیدم  مستانه شدم  ای  دوست

یک عمر به عشق تو دل در ره کویت بود        با  قامت  بشکسته بی خانه  شدم  ای  دوست

از کوی  وفا  امشب  مستانه  سفر کردی       چون مرغکی در دامی بی دانه شدم ای دوست

از آتش عشق تو امشب پر و بالم سوخت        آن شعله ی سر کش را پروانه شدم ای دوست

درویش چنین  گوید  در کنج  قفس با دل         در حسرت   آن  یار جانانه   شدم  ای  دوست

 

بازم خبر رسید که عزم وفا کنی
با آب توبه باز تو یاد خدا کنی

از کفر زلف خویش هراسان و توبه کار
بند نقاب خویش به یک باره واکنی

افسون مدم ، فسانه مخوان ،‌ طرفه لعبتی
خلقی به زلف خویش چرا مبتلا کنی؟

از گلبن مراد تو ای بی وفا نرست
شاخ محبتی که بدان یاد ما کنی

من آهوی رمیده به دشت نگاه تو
حیف است اگر که تیغ ز مژگان خطا کنی

در مجلس رقیب تو بی پا و سر روی
نوبت به ما رسید چرا پا به پا کنی ؟

مجنون صفت ز شور جنون بی خودم ز خویش
لیلای من مرو که قیامت به پا کنی

کار جنون ما به تماشا کشیده است
جانا تو هم بیا که تماشای ما کنی

این جلوه از کجاست که از جور روزگار
دیوانگان کوی جنون را دعا کنی؟

---

غزلی از سعدی

آمدي وه كه چه مشتاق و پريشان بودم 

تا برفتي ز برم صورت بي جان بودم

  نه فراموشيم از ذكر تو خاموشي بود  

كه در انديشه اوصاف تو حيران بودم

بي تو در دامن گلزار نخفتم يك شب 

  كه نه در باديه ی خارمغيلان بودم

زنده مي كرد مرا دم به دم اميد وصال

ورنه دور از نظرت كشته هجران بودم

به تولاي تو در آتش محنت چو خليل

گوييا در چمن لاله و ريحان بودم

تامگر يك نفسم بوي تو آرد دم صبح

همه شب منتظر مرغ سحر خوان بودم

سعدي از جور فراقت همه روز اين مي گفت

عهد بشكستي و من بر سر پيمان بودم

حسرت دیدار

حسرت دیدار تو در خاطرم جا مانده است

آن نگاه گاه گاهت وه چه زیبا مانده است

روزهای انتظارم را تو پایانی بیا

باز هم احساس من تنهای تنها مانده است

ای دو دست آشنا بر شانه های خسته ام

نغمه لالایی ات در اوج معنا مانده است

می روی از خاطرات سبز من اما کجا

طعم طبع واژه ات در بغض من جا مانده است

رفتی و چشمان من در رد پایت گم شدند

بی حضورت پیکرم بی خشم اینجا مانده است

منتظر می مانم اینجا تا بیایی خوب من

گرچه از عمرم همین امروز و فردا مانده است

بوستان وصل

ازبوستان وصل توهرگل که چیده ام      خاری  بود ز بیم  فراقت  به دیده ام

با  پای پر ز آبله  اندر قفای  دوست      منّت   بسی  ز خار بیـابان  کشیده ام

شیرین لباترش مکن ابرو بروی من      کاندرغم  تو تلخی هجران  چشیده ام

تا بسته شد به زلف  توام  رشتۀ امید     پیوند   الفت  از  همه  عالم   بریده ام

آخربه دست غیرفتاد آن گلی که من      بااشک چشم و خون دلش پروریده ام

ای کاش روز واقعه برتن کفن شود      آن جامه ای که درغم رویت دریده ام

آن طایرم که درازل از آشیان قدس      انـدر  هـوای   دانـۀ   خالت  پریده ام

ای کعبۀ  امید کجایی  که در رهت     بس  روی  خارهای  مغیلان  دویده ام

صیّاد مهلتی  که من  از کنج آشیان     انـدر  هـوای   دانـه   و  آبی  پریده ام

از بهر قند  لعل  لب  دلستان "سنا"       دشنـامهای   تلـخ    مکـرّر  شنیده ام

حسرت دل

لب بسته ام زهرچه به جز گفتگوی تو                 دل شسته ام زهرچه به جزنقش روی تو

گربگذری بخاکم وگویی ترا که کشت                  فــریـاد   خیـزد  از  کفنــم   کارزوی تو

گر  طرّۀ  تو  در کف  باد  صبا  نبود                 هرگـز  د لم   نبود   پریشان  به  موی تو

بس پیکرت لطیف بود می شود  پدید                   راز  درون   سینه  و  می   از گلوی  تو

منت زخضرگو به سکندرکشد که من                  آب   حیا ت  جسته ام  از خاک  کوی تو

دل رازاضطراب به هرسمت میکشم                  ما ننـد  قبـله  یا ب   بگـردد  به  سوی تو

نرگس گرفته زرد قبایی ز رنگ  من                  سنبل  سپرده  مشک   فشانی  به  بوی تو

جولانگه   قضا ست  د ل  بیقرار من                 فـرمانـده   بـلا ست   قـد   فتـنه  جوی تو

ای گل به باغ در بر آن لاله رو مخند                 تا    پیش   بـاغبـا ن   نـرود   آبــروی تو

ای  خرقۀ  ریا  ز  بس  آلوده  دامنی                 مشکل  که  هفت  بحر دهد  شستشوی تو

ترسم به زیرخاک رود عا قبت" سنا"                 هم  حسرت  د ل  من  و  هم  آرزوی تو

 

شوق دیدار

 

 

به دیدن آمده بودم دری گشوده نشد

صدای پای تو ز آنسوی در ، شنوده نشد

سرت به بازوی من تکیه ای نداد و سرم

دمی به بالش دامان تو غنوده نشد

لبم به وسوسه ی بوسه دزدی آمده بود

ولی جواهری از گنج تو ربوده نشد

نشد که با تو برآرم دمی نفس به نفس

هوای خاطرم امروز مشکسوده نشد

به من که عاشق تصویرهای باغ و گلم

نمای ناب تماشای تو نموده نشد

یکی دو فصل گذشت از درو ، ولی چه کنم

که باز خوشه ی دلتنگیم دروده نشد

چه چیز تازه در این غربت است ؟ کی ؟ چه زمان

غروب جمعه ی من بی تو پوک و پوده نشد ؟

همین نه دیدنت امروز - روزها طی گشت

که هر چه خواستم از بوده و نبوده نشد

غم ندیدن تو شعر تازه ساخت . اگر

به شوق دیدن تو تازه ای سروده نشد

 

 

 

سوال

کودکی، دخترکی ، موقع خواب

سخت پاپیچ پدر بودو از او می پرسید

زندگی چیست؟

پدرش از سر بی صبری گفت

زندگی یعنی عشق

دخترک با سر پر شوری گفت

عشق را معنی کن!

پدرش داد جواب: بوسه گرم تو بر گونه من

دخترک خنده برآورد ز شوق

گونه های پدرش را بوسید

زان سپس گفت:

پدر ... عشق اگر بوسه بود.. بوسه هایم همه تقدیم تو باد

تماشا

رويِ دامانِ تو مستانه سَر ِما زيباست
خوابِ پروانه به دوش ِ گل ِ زيبا زيباست

بسته ی دام ِ محبّت ز بلا نگريزد
در قفس، مردنِ مرغانِ شكيبا زيباست

بي خبر خلق از اين سوختن ِ ما، بهتر
شعله یِ شمع به تاريكي ِ شب ها زيباست

در گذزگاهِ تو اين گريه یِ من زيبا نيست
حالتِ چشم ِ تو هنگام ِ تماشا زيباست...

نگاه فریبنده

 

چشـم   مست   تو  فریبنده   نگاهی  دارد                    ا ز  پی  کشتنم   آماده  سپاهی   دارد

روزی آیدکه زحسرت شودش موی سپید                     هر که دل درپی چشمان سیاهی دارد

ز محبت  قد می  بر  سر  چشمم    بگذار                   که  د لم  ا ز تو تمنا ی  نگاهی  دارد

چهره ازعاشق د لخسته مپوشا ن که د لم                     آرزوی  قد  سرو  و  رخ ماهی دارد

 

غزل از الفت

دلم که عهد  تعلق به چشم  مست تو بست                ز یک  نگاه  خمارش هزار توبه شکست

 وجود خاکی من گرچه ازتو رفت به  باد                خوشم ازآنکه  غبارش به  دامنت ننشست

 ز دست  توست  که یکسر فتاده ام ازپای                به پای توست که یکباره رفته ام از دست

 غمت  گسسته  چنا ن  رشتۀ  علائق  من                که دور از تونخواهم به  خویشتن پیوست

 به هر طرف بکشانی  به هرطریق کشیم                من  ا ز کمند  تو هرگز نمی توانم  جست

 تو  را  پسند م  و  باشد  پسند  خاطر من               هرآنکه باشی وکام دلت هرآنچه که هست

 نشانۀ  همه  تیر افکنا ن  به   خاکی  بود               همین توئی که  خدنگت روان پاک بخست

 دلم شکسته واشکم روان زدوری توست                چگونه  آب  نریزد  چـو  آبگینه  شکست

 مرا  بلند ی  قدر ا ز سما ک  می گذرد                که درهوای  تو چون خاک راه باشم پست

 لطیفه ایست  به  حسن تو و پرستش من                که   بایدم  شدن  از عین هوشیاری  مست

 چنین که تار تعلق گسسته ام  ا زخویش                 به  جز تو  رشتۀ  الفت  نمی توانم  بست

غزل از الفت

مپرش حا ل  دلم  را که  در غمت چون است          ببین که  دامنم از اشک دیده پرخون است

چه   فتنه ای  تو  در این  روزگار پر نیرنگ          که بر جمال تو هرجا دلیست مفتون است

غم  تو  هر که   فروشد  به  شادی  دو  جهان         در این معامله  روز  حساب  مغبون است

شبی  که   با   تو   نشینم   کجا   توانم   گفت          حکا یت غم  هجران که روز افزون است

مگـر  بـه   گوشـۀ   چشــمت    تعـلقی   دارد          دلم  که  بیخبر از فتنه های  گردون است

بیا   که   در غمت ا ی  سرو  قدّ  ز دیدۀ  من          روان  به ساحل زاینده رود  جیحون است

تو  دستگیر شو ای  عشق  چاره  سازکه عقل          هنوز در خم  اندیشه چون  فلاطون است

مرابه شعرچه حاجت که وصف قامت دوست         به هرزبا ن  کنم از حرفهای موزون است

 

پرسیدم از هلال چرا قامتت خم است ؟آهی کشید و گفت که ماه محرم است

          

عالم  تمام  نوحه کنا ن از برای کیست                 دوران  سیاهپوش  چنین درعزای کیست

نیلی  چراست  خیمۀ  نه   توی  اسمان                جیب  افق  دریده  ز د ست  جفای کیست

دیگرغم  که  گونۀ  خورشید راشکست                بر روی  مه خراش کلف زابتلای کیست

از  غم  سیاه  شد  در و  دیوار روزگار              این  تیره  فام  غمکده  ماتم  سرای کیست

این صندلی مخمل مشکین بروی چرخ                 کز شهریار خویش تهی مانده جای کیست

خـون  شفـق  به  چهـرۀ   ایام   ریختند                گلهای  این  چمن  دگراز خار پای کیست

خون درتنی  نمانده همان گریه درتلاش                پیچیده  در گلوی  نفـس های های  کیست

از استماع   ناله  د ل  از کار می رود                این نیش داده سربه رگ جان نوای کیست

دلها  کبا ب گشت و درونها خراب شد                 ایـن   آه   دردنـاک  د ل  مبتـلای  کیست

بر  کف  نهاده اند  جهانی  متاع  جا ن                 دعوی همان بجاست مگرخونبهای کیست

سرتاسر سپهر پراز دود  و ماتم  است                 آخر  خبـر کنید  که  اینهـا  برای  کیست

                                گویا  مصیبت  همه  دلهای  مبتلا ست    

                                یعنی عـزای  شـاه شهیـدان  کربلاست

 

غزل

 

مرا هوای تو هرگز ز سر بدر نرود    خیال  چشم  سیاه  تو  از نظر نرود

سرم به پای مزن گربرآستانۀ توست    که گرسرم برودعشق توزسر نرود

به باغ اگردگران میل وجانبی دارند    مرا ز کوی تو دل  جانب دگر نرود

سزدکه باخط مشکین وقد ّوخدّ ولبت     حدیث سنبل وسرووگل وشکرنرود

مرا ز درد تو تا از جگر نشان باشد     نشان داغ  تو از گوشۀ جگر نرود

شرار سینه  نماند  اثر ز هستی من      گر آب  دیده زدنباله  بر اثر نرود 

ز نالۀ سحری لب مبند" ابن حسام "     که  کار ، بی مد د  نالۀ سحرنرود

 

غزل از الفت

ای عشق  جز تو درد مرا  کس دوا نکرد        با من تو کردی آنچه به من کیمیا نکرد

آخر  دلم  ز   وحشت  بیگا نگی  نرست         تا  با  غم   تو  جا ن  مرا  آ شنا  نکرد

شد  خاک و ره به  زندگی جاودان نیافت        هر کس که د رهوای تو جانی فدا نکرد

از   کارهای  بستـۀ   من   پنجـۀ   قضـا         بی دست زورمند تو یک عقده وا نکرد

نالم  بر  آستان  تو از عقل  مو  شکا ف         کزصد هزاروعده به من یک وفا نکرد

خوشبخت آنکه زندگی ومرگ ازتویافت         اما  هزار  شکر  که  هرگز خطا نکرد

الفت همیشه لاف زد از عشق و هیچگاه        اند ک  دلیل  اقامه  بر  این  مدعا نکرد

 

تهنیت

              

  

           سا قیـا   پر   کن  ز   می   پیمـانۀ   اهل   ولا   را         چشم حق بین باز کن خواهی اگر بینی خدا را

            هشتمین   مسند  نشین  دین   ختم   الانبیا  را         خنـدۀ  هـرا  و  شـادی  عـلی مرتضی   را

               نور  باران  کرده  ا مشب  ذات حق ارض وسما را         تا  رقم سازم به د فتر وصف میلاد رضا  را

                                                    چون خدا را هشتمین گل سر زد ازگلزار احمد

                                                     تا   برافروزد  به عالم  پرچم  دین محمد(ص)

                  آدم  ا ز باغ  جنان آمد  که  بیند  روی ماهش         نوح  در دریا  از این  نعمت  کند  شکر الهش

                 توطیای   دیده  ابراهیم  سازد  خاک   راهش         گشته   موسی با  عصا  از خادمین بارگاهش

               حیرت عیسی  بود از مستی چشم سیاهش         نقش شیر پرده  گردد  زنده  از  برق  نگاهش

                                                   چون خدا را هشتمین گل سر زد ازگلزار احمد

                                                    تا   برافروزد  به عالم  پرچم  دین محمد(ص)

                 کس  نداند در  زمانه  ارزش  قدر  و  بهایش             بر  نیا ید  جز خدا  از عهد ۀ   مدح  و  ثنا یش

                عده ای  خوانند  سلطان  سریر  ارتضایش              زمره ای  گویند  باب  مظهر  جود  و  سخایش

               خط و مشی هادی دین هست درخط رضایش        زند ه   نام  عسگری  را   کرد   نام  د لربا یش

                                                 چون خدا را هشتمین گل سر زد ازگلزار احمد

                                                 تا   برافروزد  به عالم  پرچم  دین محمد(ص)

 

عاشقی

 

گر به کوی عاشقی با ما هم ازیک خانه ای             با  همه  کس  آشنا  با  ما  چرا  بیگانه ای

ما چواندرعشق تو یک رویه چون آئینه ایم             تو چرا در دوستی با مادوسرچون شانه ای

شمع خودخوانی همی ما را و ما درپیش تو            پس توراپروای جان ازچیست گرپروانه ای

عاشقی  از بند  عقل  وعاقیت  جستن  بود             گر  چنینی  عاشقی  و ر  نیستی  دیوانه ای

                                                                                      "سنائی"

 

پدری  با پسرش  گفت به  خشم               که  تو آد م   نشوی  جان  پد ر

حیف ازآن عمرکه ای بیسر وپا               در  پی   تربیتت   کرد م  سـر

دل فرزند ازاین حرف  شکست               بی  خبر روز  د گر کرد  سفر

رفت  از پیش  پد ر تا  که  کند                بهر خود   فکر د گر کار د گر

سـالـها  رفت  و  پس از تلخیها               زندگی گشت بکامش  چو شکر

عاقبت   شوکت  والایی   یافت               حاکم  شهر شد  و صاحب  زر

چندروزی بگذشت وپس از آن                امـر  فرمود   به  احضار  پد ر

پــد رش   آمــد  از  راه   دراز               نزد حاکم  شد و  بشناخت  پسر

پسرازغایت خود خواهی وکبر               به  سرا پای  وی  افکنـد  نظـر

گفت  ای  پیر شناسی  تو  مرا                گفت  کی  میروی  از یاد  پد ر

گفت  گفتی  که من  آدم  نشوم                حالیـا  حشمت  و  جـاهم  بنگـر

پیر خندید  و سرش  داد  تکان               گفت این حرف وبرون شد ازدر

من  نگفتم  که  تو حاکم نشوی                گفتـم آ د م  نشـوی  جـان   پد ر

 

محبت

 

غنچه از خواب پريد و گلي تازه به دنيا امد، خار خنديد و به گل گفت : سلام و جوابي نشنيد خار

رنجيد ولي هيچ نگفت... ساعتي چند گذشت گل چه زيبا شده بود ، دست بي رحمي آمد نزديک،

 گل سراسيمه ز وحشت افسرد.. ليک آن خار در آن دست خزيد وگل از مرگ رهيد ..صبح فردا

 که رسيد خار با شبنمي از خواب پريد گل صميمانه به او گفت : سلام

 

غزل نوبهارجوانی از قاسم رسا

                   خزان شد از غم عشق  تو نو بهار جوانی

                   نها ل صبر و امیدم ، شکست  باد  خزانی

                   نه حالتی که  بگویم ،حکا یت شب هجران

                   نه طا قتی  که  بپوشم، زدوست راز نهانی

                   مرا به باغ چه حاجت،که د لگشاتراز اینی

                   تو را به ماه چه نسبت ،که  دلربا ترازآنی

                   کنم فدای تو جان را، گَرَم تو جان بپذیری

                   کنم  نثار تو د ل را، گَرَم  تو د ل  بستانی

                   در آتش  تو بسوزم ، گَرَم  تو شاهد بزمی

                   به  محنت  تو بسازم،گَرَم  تومونس جانی

                   ز درد عشق  چنانم ، که  چاره ای نتوانم

                   تو عاشقی  نکشیدی، که درد عشق بدانی

                  رساازآن لب شیرین،چو کوهکن نَکَنَد دل

                   روا بود  که  دلش را ، ز بند غم برهانی

اشک محبت

 

عـزم   وداع   کـرد   جـوانی  بـه  روستـا ی             در  تیره  شا می از بر  خورشید  طلعتی

طبع  هوا  دژم  بُد   و  چـرخ  از  فراز  ابـر             همچو ن  حبا ب در د ل دریا ی  ظلمتی

زن  گفت  با جوان  که  از این  ابر فتنه زای             ترسـم  رسد  به   گلبـن  حسن  تو  آ فتی

در این  شب  سیه  که  فرو  مرده  شمع   ماه            ای  مه  چراغ   کلبۀ   من  با ش  ساعتی

لیکن  جوان  ز جنبش  طوفان  نداشت  با ک             د ریـا  د لا ن  ز مو ج   ندارند  دهشتی

برخا ست  تا  برون  بنهد   پای  زان  سرای              کـو را د گـر   نبود   مجـا ل   ا قا متـی

سرو  روان  چو  عـزم   جوان  استـوار  دید             افرا خت  قا متی  که عیا ن  شد  قیا متی

با  یک  نگـاه   کرد   بیـا ن  شرح  ا شتیـا ق             بی   آ نکه  ا ز زبا ن  بکشد   با ر  منتّی

چون گوهری که غلتد  بر صفحه ای  ز سیم             غلتان به سیمگون رخ وی اشک  حسرتی

زان  قطرۀ  سرشک  فرو  ما ند   پا ی  مرد             یکسر ز د ست رفت  اگرش  بود  طاقتی

آتش  فتا د  در د لش  از آ ب   چشم   دوست            گفتی  میا ن  آ تش  و  آ ب  است  نسبتی

این طرفه بین که سیل خروشان دراو نداشت             چنـدان  اثـر  که   قطـرۀ   ا شک  محبتی

هدیه به دوست

 

به  خویش گفتم : بایدبرای هدیه به دوست                    در انتهای   سفر  تحفه ای  گران ببرم

هر آنچه  را  که  پذیرای  خاطرش  باشد                    فراهم  آرم  و نزدش  به  ارمغان  ببرم

جهان بگردم  و شئ   نفیس  و بی  ما نند                    که  مثل آن  نتوان  یافت در جهان ببرم

متاع   قابل  و ارزنده ای  که  در  بر  او                    بود  ز مهر د ل  خسته  ترجمان ،ببرم

به  هر دیار که  رفتم  به  هر کجا  جستم                    نبود   تحفۀ   شایسته ای  که  آ ن  ببرم

هر آنچه بودکمی داشت ز او به ود  گفتم                     نزیبد  آنکه  گلی  را  به  گلستان  ببرم

زدوست خوبتری نیست درجهان ، نسزد                    که  هدیه شمع  به خورشید  آسمان ببرم

پس  از  تفـکر  بسیار  بهتـر   آن   دیدم                     یکی  که  جلوۀ  او را دهد  نشان  ببرم

گزیدم آینه را زانکه بهر هدیه به دوست                     ز روی دوست نکوتر چه می توان ببرم

                                                                                علی باقرزاده « بقا»

خار غم

 

مرا با خارغم بگذار و گشت باغ و گلشن کن  

                                  پی  ارایش   بزم  حریفان  گل  به  دامن   کن

تو شمع مجلس افروزی من سرگشته پروانه   

                               مرا اتش به جان زن دیگران راخانه روشن کن

مکن نا دیده وزمن تند چون  بیگانگان  مگذر 

                                 مرا شاید  که  جایی  دیده باشی چشم بر من کن

چو کار من نخواهد شد به کام دوستان از تو 

                                هلاکم  ساز  باری  فارغم  از  طعن  دشمن کن

                                                                  « وحشی بافقی »

شمع وفا

 

 

 

 

گاه  شمع و گاه  گل  گه لاله  گه  پروانه ام     

                                                           اتشـم  ، داغـم ،  سـرا پا  عاشـقم   دیوانه ام

گرچه هرشب بزم خودراپرتوافشانم چوشمع 

                                                          غم  فراتر  باشد   از  شام  غریبان  خا نه ام

از کسی گر مهر بینم  جان  فشانم  بی  دریغ

                                                           هر کجا  شمع  وفا  روشن  شود  پروانه ام

شعله ام ، اما  نسوزم   جز وجود  خویش را

                                                           سرگشی ها می کنم با خود،عجب دیوانه ام

شب که  با یاد  تو در میخانه  جامی می زنم

                                                           سـر زند  خورشید  عا لمتاب  از  پیمانه ام

می کنم غا لب  تهی  ما نند  شبنم  ز ا فتا ب

                                                           گـر  در  امیزد   نگـاهم  با  رخ   جانانه ام

همچواشکی کزبن مژگان بسرغلتد  به خاک

                                                            هر  کجا  بر خاک  ره  افتم  شود کاشانه ام

جای  اسا یش  ندارم  جز  به  دلهای  خراب

                                                           گنجـم   و  پیدا  تـوانی  کرد   در  ویرانه ام

بس که دربزم حریفان باده می نوشم به دوش

                                                           می کشندم  چون سبو تا  خانه  از میخانه ام

تا د لم شد  اشنا  با  عشق  ان  بیگانه  خوی

                                                           جـز  نگاهـش  با   نگـاه  دیگران  بیگانه ام

بس که گفتم شرح گیسویش به شبهای  دراز

                                                           عمر من  کوته  شد  و  کوته  نشد افسانه ام

                                                     

                                                                              « عبدالله الفت »

کوکب اشک

 

ای  که یک عمر شعار تو جفا کاری   بود              کاش یک ذره  تو را مهر و  وفاداری  بود

دوش  در حلقه  زلف  تو   گرفتاران   را               شرح  اشفتگی  و  رنج  و  گرفتاری   بود

جمع دیدم همه در او صفت حسن و جما ل              لیکن  افسوس که  ازمهر و وفا عاری  بود

دل میازار که  شد  زرد رخ  از باد خزان              لاله روئی که  در او خوی دل ازاری  بود

چشم  عیّار تو با  یک  نظرا فکند   به دام              هر که را شهره  دراین شهر به عیّاری بود

خواب دیدم که شدم دست دراغوش توکاش              کانچه  دیدم همه  در خواب به بیداری  بود

اختران   شاهد  حا لند  که  بی  ماه رخش               کوکب اشک زچشمم همه شب  جاری بود

شوق   جانبازی  پروانه  نگر کاندر عشق                قــدم   اول   پــروانــه   فــداکــاری  بـود

 

                                                                                  «قاسم رسا»

بوی گل

خیال انگیز و جان پرور چو بوی گل سراپائی

                                   نداری غیر این  عیبی ،که می دانی که زیبائی

من  از  دلبستگیهای  تـو   با    ائینـه  دانستـم

                                 که بر دیدار خود ای  تازه گل عاشقتر از مائی

به شمع و ماه حاجت  نیست بزم عاشقا نت را

                                  تو شمع مجلس افروزی  تو ماه  مجلس  ارائی

چه پرسی کز رخ  و قدت کدامین  خوبتر باشد

                                سراپا  ناز من  موزون ، چو شاخ گل سراپائی

منم ابرو توئی گلبن که می خندی چومی گویم

                                توئی مهر و منم اختر ،که می میرم چو می ائی

مـه   روشن  میان   اخـتران  پنهان  نمی ماند

                               میان  شـاخه های  گل  مشو  پنهان  که  پیـدائی

من  آزرده  دل  را  کس  گره از کار  نگشاید

                                مگر ای اشک غم امشب تو از دل عقده بگشائی

 

دسته گل

 

  یکی از شعرا یکدسته گل برای محبوب خود برد محبوب این شعر را برای او خواند :

   بگو ای عاشق صادق چرا گلدسته اوردی

                                         دل بلبل شکستی غنچه را دلخسته اوردی

  او در جواب گفت :

  نه بهر زیب  دستت ماه  من گلدسته  اوردم

                                 به خوبی لاف می زد گل به پیشت ،بسته اوردم